Op clubreis

De paklijst voor een lustrumreis met mijn jaarclub. Ik lees ‘m en ik twijfel. Meteen. Eerst alleen aan de voetbalschoenen. En aan het sterke en emotionele verhaal. En aan ‘iets om de wereld te verbeteren’. De rest is logisch. Toch? 

Hij ligt daar maar. De lijst. Op groot formaat. Opdat ik ‘m niet vergeet. Hij communiceert met me. Althans, hij stelt vragen. Elke keer als ik langsloop. Wat is een serieus item, wat niet?

“Weet je het zeker?”
“Zou je niet liever…?”

Fuck! Ik ga overal aan twijfelen. Moet ik wel boxershorts meenemen? En sokken? Gaan we überhaupt wel naar Zuid-Afrika…?

Het ‘mind fucken’ is niet anders dan vroeger. Onze levensfase wel… Het is een gek gezicht op Schiphol. Ik zie allemaal kinderen. En zwangeren. Maar ik zie het ook niet. Er staat nog steeds een groep jongetjes. Jongetjes die op schoolreis gaan. Uitgelaten. Een schoolreisje met een volwassen prijskaartje en Samsonite koffers van ruim 20 kilo. En zakken vol i-Everythings. Dat dan weer wel.

De rollen zijn helder. Heerlijk. Nooit anders geweest. De Bourgondiër, de zekerheidszoeker, het ADHD’tje, de aanstichter, de regelneef, … Een permanent imago heb je. Een stigma. Een soort badge, maar dan met power glue. Je moet er wel heel hard aan trekken om er vanaf te komen.

Maar allemaal aasgieren, hyena’s. Smerig en geniepig. Op zoek naar dat ene moment. Naar die seconde van zwakte bij een ander. Op je tenen moet je zijn. Als een spiegelreflex-behangen Japanse toerist op Amsterdam CS.

“Ik ben mijn boarding pass kwijt!”

Zes paar ogen kijken zo onschuldig mogelijk. Ah! We zijn begonnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s