Spiegel

Als we in Teheran aankomen, pakken we een taxi naar het appartement van een Iraanse vriend van een collega van Marije. Daar mogen we logeren, de vriend slaapt bij zijn moeder. Het is na vier uur ‘s nachts als we aankomen. Hij wacht ons op. Als we onze tassen binnen hebben gezet, overhandigt hij de sleutels van zijn appartement en wenst ons welterusten.

Twee dagen later vertrekken we uit Teheran. Voordat we vertrekken, krijgen we van onze nieuwe vriend zijn bankpas mét pincode. Zodat wij geen stapels cash nodig hebben.

Als ik in een restaurant in Na’in af wil rekenen met de pinpas, haalt de ober de pas door het apparaat achter de toonbank, drukt heel veel toetsen op het apparaat in en vraagt mij om de pincode.

Mijn pincode geven? En blind betalen?
Ik haper terwijl heel Postbus 51 door mijn hoofd schiet.
Je mag alles van me weten, behalve mijn pincode!
Hang op, klik weg, bel uw bank!

“Mister, your code?”

“…………………”
“5005”

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s