Cassie wijlen

Cas is dood. Het zat eraan te komen. Hij had een abonnement op de ambulance. Het was z’n hart. En z’n nieren. Dat van z’n nieren kwam door z’n hart. En dat hart weer van het roken. Denk ik.

Als je al door, over of langs de neerzet- en ophangprullaria in de vensterbank een blik de woonkamer in kon werpen, zag je alleen het rechthoekige licht van de bioscooptelevisie. In een waas van rook.

Daar zit ik. In die waas van rook. Op de skai-lederen bank, op de plek van Cas. In het licht van de bioscooptelevisie. Mijn welgemeende deelneming over te brengen aan zijn weduwe.

[insert plat Utregs accent] “Hij had godverdomme beloofd dat-ie me niet alleen zou laten. En dan gaat-ie gewoon godverdomme dood. Achterlijke gladiool.”

Hoe krachtiger de termen, des te meer liefde eruit spreekt. Met haar rokerige stem komen de scheldwoorden er poëtisch mooi uit.

Terwijl ze het volume van de bioscooptelevisie weer opvoert, draait ze een shaggie. In mijn ooghoek zie ik een traan over haar wang lopen. Ze steekt haar verse shaggie aan met de brandende peuk van haar vorige, inhaleert diep en blaast stevig uit.

“Nog een pilsje, jochie?”

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Jan schreef:

    Beste Flup, leuk artikel over Cas. Heel beeldend verteld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s