Geparkeerd

Hij zit onderuit gezakt op de bank. Hij kijkt de Tour de France. Een bergetappe.

Een Nederlander ligt al vroeg op kop. Rijdt in z’n eentje schijnbaar moeiteloos col na col over. Held. Hij oogt fris. Als je ‘m zo ziet rijden, is de rest kansloos. Dat zeggen Ducrot en Dijkstra tenminste.

De man op de bank veert op. Hij stelt zichzelf voor op die fiets, ritmisch stampend op z’n pedalen. Hij voelt zich de koning van de bergen. Met om de paar minuten de bevestiging in z’n oortje. Hij loopt steeds verder uit. Hij hoort het publiek, ziet de finish bijna. Onbewust trekt hij zijn shirtje recht…

Dan dringen Ducrot en Dijkstra weer tot hem door. De Nederlandse wielrenner staat geparkeerd. Niet meer vooruit te branden. Zijn voorsprong op de achtervolgers loopt hard terug. Hij lijkt stil te staan. Hij wil nog wel, maar hij kan het niet. Geen macht, geen kracht. Ze gaan erop en erover.

Daar rijdt hij. In z’n eentje, verloren. Nog tientallen helse kilometers van de streep…

De man op de bank steunt en kreunt vermoeid en zakt weer onderuit.

Tour de France col du Galibier

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s