Zo tegen sluitingstijd

Hij ziet er een beetje smoezelig uit. Klassiek smoezelig. Zijn lange jas is gekreukt. De dode punten van zijn vette haar steken onder zijn hoed uit. Een zwarte sjaal zit losjes om zijn nek geknoopt. Een bohemien passé. Hij heeft een prachtig getekend gezicht en helderblauwe ogen. Hij loopt met zijn handen op zijn rug. Alle tijd van de wereld…

Toch komt hij altijd tegen zes uur. Vaste prik. Net na de slager. Met een plastic tas – van diezelfde slager. Er zit minstens twee kilo vlees in. Elke dag weer.

Met volmaakte nonchalance wandelt hij voorbij. Zijn hoofd beweegt beheerst van de ene kant van de straat naar de andere. Zijn helderblauwe ogen vliegen langs de etalages. Bij de etalage van de boekwinkel stopt hij. Onderzoekend stapt hij erop af. Alsof hij de boekwinkel voor het eerst ziet. Handen op zijn rug. De tas met vlees bungelt.

De klok van de grote kerk staat op één minuut voor zes. De eigenaar van de boekwinkel loopt op de deur af om het bordje ‘open’ naar ‘gesloten’ te draaien.

Dat is het teken. Voor de bohemien passé. En voor mij. De bohemien opent de deur van de boekwinkel. Ik open mijn raam. De mannen begroeten elkaar. Ik neem plaats in mijn raamkozijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s