Ik neem Bossche bollen mee voor bij de thee. Als ik binnenkom krijg ik een hele stevige knuffel. Overdreven uitbundig.

“Morgen moet ik naar de dominee.”
- “De dokter bedoel je, mam.”

Ze moet blijven. Afdeling G, kamer 2. Ze zeggen dat het een continue epileptische stoornis is. Kortsluiting in haar hoofd.

“Daar vliegt mijn gehaktbal!”

Na de gehaktbal is het aardbeienkwark. 250 ml uit Duitsland. Die vliegt niet. Ik voer het mijn moeder lepel voor lepel. De gewoonste zaak van de wereld. Ze eet alles op.

Ik kom aan haar bed staan. Haar ogen verwijden zich tergend langzaam. Real time slow motion. Verlamd door de anti-epileptica. Onder haar zware oogleden door kijkt ze me aan. “Bossche bollen”, zegt ze dat nou?

“Jeuk!”

Met een grote glimlach zit ze in haar neus. En dan vallen haar ogen weer weg.

“Dahaag, dahaag.”

Soms lees je een boek waar mooie dingen in staan. Shantaram is er zo eentje, van Gregory David Roberts. Een boek over the good, the bad and the ugly van Bombay vanuit het perspectief van een ontsnapte Australische crimineel. Prachtig boek, alleen al door de one liners…

Er zitten drie gastjes op de pier. Ze zijn op wereldreis. Twee van de drie gastjes tenminste. De derde is op bezoek. Dat kun je zien. De wereldreizigers zijn te herkennen aan hun vlassige baardje, de bezoeker aan zijn tomaatrode hoofd.

De twee reizigers wisten het even niet na de middelbare school. En dan ga je wereldreis. De bezoeker dacht het wel te weten – aviation engineering. Maar hij weet het bij nader inzien ook niet meer. Spuit 11. Z’n maatjes waren al vertrokken, naar zonniger oorden. Hij zat braaf in de collegebanken. Toen kwam hij erachter dat hij drie jaar en negen maanden te vroeg z’n studie moest verlaten.

En dan zit je er met je tomaatrode hoofd iets minder triomfantelijk bij.

Er staan twee jonge mannen aan de kade. Omzichtig zijn ze. Ze staan beschermend om hun verse vangst heen. Dat maakt me nieuwsgierig. Ik blijf kijken.

Met hun messen snijden de twee jonge mannen hun vangst professioneel aan stukken. Kop eraf. Vin eraf. Vin eraf? In mijn hoofd puzzel ik de stukjes vis weer in elkaar… Haai! Ik roep het hardop, als een peuter die kraaiend een auto aanwijst.

Er ligt hier een haai in onderdelen op de kade, op de kade van het beschermde Bonaire National Marine Park.

Ik vis de munt uit mijn zak die net ik voor $25 heb gekocht – verplicht voor alle gebruikers van de wateren rondom Bonaire. Met een cynisch glimlachje overhandig ik de munt aan de jonge mannen.

“Thank you for protecting the reef”.

Heen

We wisselen maar een paar woorden. Zij wisselt iets meer dan ik.

“Goedenavond meneer. Hebt u trek in vis met rijst of liever vegetarische pasta?”
- “Pasta alsjeblieft. Dank je wel.”
“Kan ik u daar iets te drinken bij inschenken?”
- “Een wit wijntje. Dank je wel.”
“Geniet ervan. En als u nog iets nodig heeft, laat het me weten.”

Als ik tijdens de tussenlanding langs haar loop naar de deur spreekt ze me aan.
“Vliegt u nog met ons mee door naar Bonaire?”
- “Ja, dat klopt.”
“Dan zie ik u zo weer aan boord. Het is nog maar heel even.”

Ik kom terug aan boord, te midden van honderden nieuwe passagiers.
“Welkom terug voor het laatste stukje. Over een half uurtje staat u op Bonaire!”

Op Bonaire trek ik mijn tas van de bagageband.
Zij komt net aanlopen om haar blauwe dienstkoffer te zoeken.
“Wat zei ik, binnen het half uur! Heb je een goede reis met ons gehad?”
- “Super, dank je wel.”
“Goed om te horen. Geniet van je tijd hier, heel veel plezier!”

Ze zegt tegen mij waarschijnlijk ongeveer hetzelfde als tegen alle anderen. Het is de manier waarop. Het is haar manier. Ze zegt alles met een glimlach. En ze meent het.

Weer (met een andere bemanning)

We wisselen maar een paar woorden. Ik wissel iets meer dan zij.

“Kip of pasta?”
- “Pasta alsjeblieft. Dank je wel.”
“Iets te drinken?”
- “Een biertje graag. Dank je wel.”

Als ik na de landing op Schiphol langs haar loop naar de deur,
staat ze uitgebreid te kleppen met een collega.
“……”
- “Tot ziens!”
“……”

De etalage van kapsalon New Trend in Antwerpen staat, ligt en hangt vol. De prullaria houden de salon perfect verborgen.

Binnen is het een stille kermis. Er staan vijf roestige, vooroorlogse kappersstoelen op een rij. Daarachter de spiegels, behangen met Hawaiiaanse bloemenkettingen en stoffige tijgervelletjes. Vlekkerige plankjes eronder. In elke andere kapsalon staat daar de voltallige collectie professionele haarproducten van een onbetaalbaar merk. Hier niet. Hier staan vergeelde verpakkingen Sunlight zeep. En Jack Daniels flessen met onbekende vloeistoffen. De muren zijn compleet behangen. Met oude posters van antieke merken en dito halfnaakte dames.

Ik mag plaatsnemen in een paars-gouden koningsfauteuil. Hij komt zo bij me. Dat zegt de afgetatoeëerde vrouw in zwart leer over haar man – een mid-lifer zonder haar maar met sik, zwarte krijtstreepbroek, wit overhemd, brede bretels en Pipo de Clown schoenen.

Achterin de kapsalon staan nog twee mensen. Een jong meisje en een jongeman. Doodstil. En totaal improductief.

Het schouwspel blijft niet beperkt tot de begane grond. De vide doet dienst als exotische vogelkooi. Met rietkraag en al. De versierde vogelkooi aan het plafond is pure afleiding. De vogelgeluiden komen uit de rietkraag – een onregelmatig getjilp van een mij onbekende soort.

Alleen de bebloemde droogkap verbreekt korte tijd de rust van de vogelgeluiden. De vrouw en de twee medewerkers staan zwijgend te niksen. De man knipt in stilte. Tot hij klaar is.

Hij verruilt zijn schaar bijna achteloos voor een mes en wendt zich tot mij.

“Voor om te scheren meneer?”

“A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 5,000 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 4 trips to carry that many people.”

WordPress heeft een mooi rapportje gefabriceerd dat een overzicht geeft van Casuaris in 2011. Zo weet ik dat 82,5% van mijn bezoekers uit Nederland komt, 12 juli de drukste dag van het jaar was en ik 34 verhalen heb gepost in 2011.

Maar wat was nou het best gelezen verhaal? Klik hier om het hele rapport te zien!

Dank je wel voor het lezen! There’s more to come in 2012…

Je eigen begrafenis is toch ‘your last chance to make an impression’. En op het moment zelf heb je er nog verdomd weinig over te zeggen.

Als ik gisteren onder een bus was gelopen, had iedereen mij voor de rest van z’n leven met The Cranberries herinnerd. No need to argue.

Ik had er over nagedacht. Een jaar of wat geleden. Met als resultaat een hele playlist. Mijn requiem. Met The Cranberries dus. Ik hoorde het orgel al dramatisch weerklinken tegen de kale muren…

Nu hoor ik een zeikwijf.

Onder het genot van The Cranberries wil ik echt de grond niet meer in.

Maar ja, als iemand op zoek is naar een passend muziekje als ik er niet meer ben… iTunes is niet zo’n hele gekke plek om te zoeken. En daar staat ‘ie, in mijn playlist ‘requiem’. Tussen Fields of gold van Sting en Nightswimming van R.E.M.

Je weet nooit wanneer die bus komt…

<Del> playlist ‘requiem’.

De winter duurt lang. En de zomer was kut. Ik loop zonnestudio Sundays binnen.

Het komt wat klinisch over. En je moet meteen nogal veel kiezen.

Of ik een huidanalyse wil bijvoorbeeld. Naast het feit dat ik een huidanalyse niet echt gezellig vind klinken, moet zij van achter de toonbank toch ook wel kunnen zien dat mijn huid de zon pak ‘m beet zo’n twaalf maanden niet heeft gezien.”Nee dank je.”

Welke type zonnebank? Ik zie een gelamineerd A4 liggen met zes verschillende typen zonnebank, met allemaal even indrukwekkende namen. Het heeft wat weg van een folder met doodskisten. De zonnebankjuffrouw schiet me te hulp en wijst er twee aan. “Deze is oud…… maar nog gewoon goed hoor!” of “een van de laatste modellen met muziek en veel knoppen”. Ach, nu ik er toch ben…

Dan moet ik nog kiezen of ik zonnebrandcreme wil. En welke dan. Er hangen er tien. Ik zie het verschil niet. Geen onderscheidende muziekjes en knoppen. “De goedkoopste.”

Daar sta ik in mijn winterjas. Vier flaconnetjes smeersels in mijn hand. Eentje om vooraf te scrubben – “zodat de UV-stralen lekker pakken”. Eentje om vooraf te smeren. Eentje om achteraf te scrubben. En eentje om achteraf te smeren.

Ja, mag ik?
Ik mag. Hokje drie.

In hokje drie staat een vliegdekschip van een zonnebank. Er hangt een handdoek en een soort duikbril. Op de zonnebank staat een bordje dat de boel ontsmet is na de vorige bezoeker. Dat heeft iets smerigs. Voelt ineens als een pornohok.

Ik kijk naar de handdoek, de smeersels… Moet ik nou op mijn handdoek? Nee, dan bruin ik niet aan de onderkant. Word je überhaupt bruin aan de onderkant? Of moet je wentelen? Ik ga voor geen scrub, geen handdoek, wel zonnebrandcreme, niet wentelen.

Ik lig. Kap dicht.

Het vliegdekschip heeft een cockpit. Twintig knoppen met lichtjes kijken me aan. Duikbril op. Groene knop.

Die muziek! Alsof ik in een club direct in een speaker sta. Met een van de knopjes zou ik de zender moeten kunnen wisselen. Met een ander het volume regelen. Ergens boven mijn hoofd… aan de andere kant van mijn duikbril… Never mind. Let go. Relax!

Hollands Nieuwe! De commercial van ‘de nieuwe aanbieder van mobiele telefonie’ zit ineens in mijn hoofd. Slaat dit ding wel vanzelf af? Ik klap de vliegdekklep omhoog en spring eruit. Mijn duikbril vliegt dwars door hokje drie. De flacons afterscrub en aftersun knijp ik in een keer over mezelf uit en trek mijn kleren er direct over aan.

Terwijl ik de deur opentrek, zie ik in mijn ooghoek de timer.
Nog een minuut…

Als je je tanden niet poetst, blijf je kinderloos en word je dement.
Het laatste is dan wel weer handig om het eerste te vergeten.